Normy PN-EN 60364 wprowadzają szczegółowe wytyczne dotyczące minimalnych przekrojów żył, doboru zabezpieczeń nadprądowych oraz warunków, w jakich dopuszcza się prowadzenie przewodów na widoku. Zgodnie z tymi normami, instalacja natynkowa powinna być wykonywana przewodami w izolacji podwójnej, czyli popularnymi kablami YDY lub YDYp, które chronią żyłę przewodzącą zarówno przed uszkodzeniami mechanicznymi, jak i czynnikami atmosferycznymi. Norma dopuszcza prowadzenie przewodów po powierzchni ścian w korytkach przypodłogowych lub listwach elektroinstalacyjnych, przy czym muszą one być wykonane z materiału niepalnego lub trudnopalnego – co oznacza się na wyrobie symbolem klasy reakcji na ogień – co najmniej E. W instalacjach natynkowych przekrój żył przewodów dobiera się w zależności od obciążenia. Standardowo dla obwodów oświetleniowych rekomenduje się przewody o przekrojach żył wynoszących 1,5mm2. Natomiast dla gniazd wtykowych ogólnego przeznaczenia należy stosować przekroje minimum 2,5mm2. Dal odbiorników większej mocy takich jak np. kuchenki elektryczne dobiera się przewody o przekrojach żył 4mm2 a nawet 6mm2. Należy pamiętać, że odległość przewodów od źródeł ciepła powinna wynosić minimum 15cm.

Dobierając puszki rozgałęźne warto kierować się zasadą, że łączna powierzchnia przekrojów wszystkich przewodów wchodzących do puszki nie powinna być większa niż 40% przekroju wewnętrznego puszki. Dzięki temu nie tylko łatwiej jest łączyć ze sobą przewody ale zapewniona jest także odpowiednia wentylacja i zminimalizowane ryzyko przegrzania.

Prawidłowy dobór przekroju przewodów to jeden z trzech podstawowych aspektów decydujących o bezpieczeństwie natynkowej instalacji elektrycznej. Pozostałe dwa to poprawny dobór zabezpieczeń nadprądowych oraz prawidłowe uziemienie wszystkich elementów przewodzących. Ochrona przeciwporażeniowa jest realizowana poprzez wyłączniki różnicowoprądowe czyli poprzez samoczynne wyłączenie zasilania. Dla obwodów gniazd wtykowych stosuje się wyłączniki o prądzie różnicowym 30mA. Natomiast dla instalacji prowadzonych w pomieszczeniach wilgotnych jak np. łazienki, również stosuje się wyłącznik różnicowoprądowy na prąd 30mA – ale w strefach 0 (wnętrze prysznica czy wanny) oraz 1 (która rozciąga się do wysokości 2,25m nad podłogą) należy wszystkie znajdujące się tam urządzenia zasilić z obwodów SELV lub PELV o obniżonym napięciu.

Jakość izolacji przewodów ma duże znaczenie w poprawnym funkcjonowaniu całej instalacji natynkowej. Uszkodzona izolacja będzie bowiem wywoływać zadziałanie wyłączników różnicowoprądowych. Dlatego w instalacjach natynkowych należy regularnie kontrolować stan izolacji przewodów – szczególnie pod kątem uszkodzeń mechanicznych. Zaleca się okresowe przeglądy instalacji, podczas których sprawdza się stan osłon, korytek i obudów gniazd, a także szczelność połączeń w puszkach rozgałęźnych. W domowych warunkach taki przegląd można przeprowadzić samodzielnie, o ile instalacja jest łatwo dostępna, jednak pełną kontrolę stanu technicznego powinien wykonać elektryk z uprawnieniami pomiarowymi.

Korytka kablowe stosowane w instalacjach natynkowych powinny spełniać wymagania normy PN-EN 61537, która określa ich wytrzymałość na obciążenia mechaniczne, odporność na korozję oraz właściwości elektryczne. W pomieszczeniach mieszkalnych typowo stosuje się korytka klasy IK07, co oznacza odporność na uderzenia o energii 2 dżuli, natomiast w przestrzeniach ogólnodostępnych wymagana może być klasa IK08 lub IK09.

W świetle obowiązujących przepisów budowlanych elektryczną instalację natynkowa o napięciu wyższym niż 50V powinien wykonać instalator z odpowiednimi kwalifikacjami (uprawnienia SEP E i D). jeśli natomiast chodzi o zezwolenia dotyczące wykonania instalacji natynkowej to nie sa one wymagane w wielu przypadkach. Jednakże konieczne jest zgłoszenie tego faktu do właściwego organu administracji techniczno-budowlanej. Zgłoszenie takie należy wykonać przed rozpoczęciem prac z jednoczesnym przedłożeniem projektu instalacji. Wyjątkiem od reguły zgłoszenia są sytuacje, gdy instalacja natynkowa jest częścią większego przedsięwzięcia budowlanego, np. rozbudowy domu lub adaptacji poddasza na cele mieszkalne. W takich przypadkach konieczne staje się uzyskanie pozwolenia na budowę, a całość prac podlega nadzorowi powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Również instalacje trójfazowe o mocy przekraczającej określone wartości wymagają odrębnej procedury przyłączeniowej u operatora sieci dystrybucyjnej. Po zakończeniu prac instalacyjnych konieczne jest przeprowadzenie odbioru technicznego instalacji elektrycznej, który obejmuje sprawdzenie ciągłości przewodów ochronnych, pomiar rezystancji izolacji oraz badanie skuteczności ochrony przeciwporażeniowej. Wyniki tych pomiarów powinny być udokumentowane w protokole przekazywanym inwestorowi, a protokół musi być podpisany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia pomiarowe. Bez tego dokumentu ubezpieczyciel może odmówić wypłaty odszkodowania w przypadku awarii lub pożaru spowodowanego wadliwą instalacją. Istotnym elementem formalnym jest również prowadzenie Dziennika Budowy w przypadku, gdy instalacja natynkowa realizowana jest w ramach większego zadania budowlanego wymagającego pozwolenia. W dzienniku tym rejestruje się datę rozpoczęcia i zakończenia prac, osoby odpowiedzialne za poszczególne etapy oraz ewentualne odstępstwa od projektu. W przypadku instalacji wykonywanych na podstawie zgłoszenia dziennik budowy nie jest wymagany, ale zaleca się prowadzenie własnej dokumentacji fotograficznej postępów prac.