|
Artykuł ten ma za zadanie uogólnić zasady postępowania i przedstawić algorytm wspomagający pracę elektryka w przypadkach, gdy prawidłowa identyfikacja układu sieci jest utrudniona przez brak profesjonalnej dokumentacji. Należy mieć na uwadze, że każdy przypadek jest inny i może się tak zdarzyć, że mimo wykonania zalecanych kroków, przypadek będzie wciąż nierozstrzygnięty. Może to wynikać z błędnie wykonanej instalacji lub będącej w bardzo złym stanie technicznym, co utrudnia prawidłową identyfikację.
Różnice i podobieństwa między układem TN i TT
Układ TT
Rysunek 1. Układ TT z oddzielnym przewodem neutralnym i ochronnym, opracowanie na podstawie PN-HD 60364-1

Na powyższym rysunku przedstawiony został schemat układu TT poprowadzonego od źródła zasilania do instalacji odbiorczej. W przypadku instalacji trójfazowej, do budynku zakład energetyczny doprowadzi cztery przewody – fazowe L1,L2 i L3 oraz neutralny N. Instalacja posiada własne, niezależne uziemienie.
Układ TN-C-S
Rysunek 2. Układ TN-C-S 3-fazowy, 5 przewodowy, w którym PEN jest rozdzielony na PE i N przy złączu instalacji, opracowanie na podstawie PN-HD 60364-1

Na powyższym schemacie instalacja zasilająca doprowadzona do złącza kablowego poprowadzona jest w układzie TN-C 3-fazowym, 4-przewodowym (L1, L2,L3,PEN). Następnie w złączu kablowym następuje podział przewodu PEN na przewód PE i N, a punkt podziału zostaje uziemiony. Podział ten może być też zrealizowany w rozdzielnicy głównej.
Widzimy, że w obu układach sieci TT i TN-C-S instalacja odbiorcza zasilana jest czterema przewodami. Natomiast dla układu TT czwartym przewodem jest przewód neutralny, a w układzie TN-C-S jest to przewód ochronno-neutralny PEN. Instalacja odbiorcza w TT posiada własne, odrębne uziemienie, a instalacja odbiorcza w układzie TN-C-S posiada uziemienie połączone z uziemieniem źródła zasilania.
Powyższe mają bezpośredni wpływ na sposób realizacji ochrony przed porażeniem.
Dlaczego ważne jest odróżnienie układu instalacji TT od TN?
Prawo budowlane wymaga nie rzadziej jak raz na 5 lat wykonania okresowego sprawdzania stanu technicznego instalacji elektrycznej.
„Art. 62. 1. Obiekty budowlane powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę kontroli:
1) okresowej, co najmniej raz w roku, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego:
a) elementów budynku, budowli i instalacji narażonych na szkodliwe wpływy atmosferyczne i niszczące działania czynników występujących podczas użytkowania obiektu,
b) instalacji i urządzeń służących ochronie środowiska,
c) instalacji gazowych oraz przewodów kominowych (dymowych, spalinowych i wentylacyjnych);
2) okresowej, co najmniej raz na 5 lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów; „
Jednym z elementów kontroli jest ocena skuteczności ochrony przed porażeniem prądem elektrycznym. W ramach tej kontroli, osoba dokonująca sprawdzenia ocenia skuteczność środka przy uszkodzeniu - samoczynnego wyłączenia zasilania. Z poniższej tabeli wynika, że w typowej instalacji odbiorczej o napięciu fazowym 230VAC maksymalny czas zadziałania zabezpieczenia wynosi 0,4s dla układów TN oraz 0,2s dla układów TT. To aż dwukrotna różnica!........
|