TEMAT TYGODNIA: Budżet płacowy w czasie napięć. Jak planować minima, rezerwy i ryzyka kadrowe bez „gaszenia pożarów”.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jednoznacznie potwierdził, że każdy element świadczenia zdrowotnego — także ten określany jako „dodatkowy” czy „uzupełniający” — musi mieć oparcie w aktualnej wiedzy medycznej.

W uzasadnieniu wyraźnie podkreślono, że prawo nie dopuszcza rozróżnienia na świadczenia „główne” i „uzupełniające”: wszystkie działania podejmowane wobec pacjenta muszą mieć naukowe uzasadnienie i pozostawać zgodne z aktualnym stanem wiedzy. Co istotne, nawet zgoda pacjenta nie stanowi podstawy do oferowania metod pozbawionych dowodów naukowych jako elementu świadczenia zdrowotnego.

To orzeczenie ma znaczenie nie tylko dla praktyki klinicznej, ale też dla zarządzania placówką.

Po pierwsze, wzmacnia standard, zgodnie z którym zgoda pacjenta nie „legalizuje” metod bez naukowego uzasadnienia.
Po drugie, potwierdza rolę Rzecznika Praw Pacjenta w nadzorze nad praktykami medycznymi i ochroną praw pacjentów w kontekście standardów terapeutycznych.
Po trzecie, może stać się impulsem do uszczelnienia wewnętrznych procedur dotyczących „innowacji” i terapii alternatywnych, które bywają wdrażane bez realnych dowodów efektywności.

W praktyce to mocny sygnał dla całego sektora: bezpieczeństwo pacjenta i zgodność z aktualną wiedzą medyczną to fundament prawa do świadczeń zdrowotnych — a brak poparcia naukowego stosowanych metod może zostać potraktowany jako naruszenie praw pacjenta, również w ujęciu zbiorowym.

Ten przykład pokazuje ryzyko, które wraca regularnie: zgoda jest na papierze, ale brakuje dowodów, że pacjent został realnie i rzetelnie poinformowany.

W sprawie 58-letniej pacjentki przyjętej planowo na zabieg ginekologiczny podpisano standardową zgodę na operację i znieczulenie ogólne, ale formularz był schematyczny — bez informacji o możliwych powikłaniach, alternatywach i o tym, że zakres zabiegu może zostać rozszerzony.

W trakcie operacji wystąpiły powikłania i podjęto decyzję o całkowitym usunięciu macicy. Pacjentka dowiedziała się o tym po wybudzeniu i złożyła skargę do Rzecznika Praw Pacjenta. Kluczowe okazało się to, że w dokumentacji zabrakło wpisów potwierdzających rozmowę informacyjną i omówienie ryzyk oraz wariantów leczenia — zgoda zaczęła wyglądać jak formalność, a nie świadoma decyzja.

Wniosek dla zarządzających: nie potrzeba rewolucji, żeby ograniczyć ryzyko „od jutra”, ale potrzebne jest minimum standardu. W naszym artykule radzimy jak to zrobić: podajemy minimum wdrożeniowe i wersję docelową.

Koniec lutego zwykle daje złudne poczucie, że „najgorsze za nami”
– a potem przychodzą kolejne infekcje, gorączki i pilne decyzje przy łóżku pacjenta. Właśnie wtedy dokumentacja powinna działać jak dobrze ustawiony proces: szybko, czytelnie i bez braków, które wracają przy kontroli albo w sporze. 

Jak poprawnie wypełniać kartę gorączkową pacjenta > 
Aby była wiarygodna i użyteczna klinicznie, musi być prowadzona systematycznie, czytelnie i zgodnie z zasadami. 
Czytaj więcej »

Jak prowadzić Wykaz zabiegów > 
Przepisy jasno określają, jakie informacje musi zawierać Wykaz zabiegów.
Bez względu na to, czy księgę prowadzi szpital czy przychodnia, zakres wymaganych informacji jest zawsze taki sam.
Czytaj więcej »

Co musi się znaleźć w Wyniku badania diagnostycznego wraz z opisem >
Wyniki badań diagnostycznych muszą być prowadzone jako dokumentacja elektroniczna. Pamiętaj, aby je dołączyć do Historii choroby i innych dokumentów medycznych.
Czytaj więcej »
 

Zamów prenumeratę „Dokumentacji Medycznej w Praktyce” już dziś
i korzystaj z pełnego dostępu do materiałów merytorycznych oraz biblioteki wzorów.